Strijdend
Zijn idealen vervuld
Nog één keertje zoals hij was. De felle, soms meedogenloze man. Hij is het niet meer. Hij takelt af en is een schaduw van zichzelf geworden. In zijn glorietijd een harde werker, met eigen ideeën. Wereldverbeteraar op zijn manier. Zijn idealen vervuld. Hij keek om zich heen en vond dat het goed was. Anderen die op hun manier, hùn wereld wilden verbeteren, had hij weinig begrip voor. Verspilde energie voor hen die anders wilden. Dat kon botsen en knallen met degenen die de moed hadden tegen hem in te gaan.
Pijnlijke afhankelijkheid
Een paar maanden geleden is hij geveld door een zware hersenattaque. Halfzijdig verlamd, onzindelijk en praten ging niet meer. Het verdriet in zijn ogen was pijnlijk om te zien. Afhankelijk van de goodwill, het geduld en begrip van anderen. Geheugen ernstig beschadigd. Wijzen ging nog wel, met zijn linkerhand. Er is een fotoboek voor hem gemaakt, met zijn eigen spulletjes van thuis en het gebruik van praktische dingen, als wassen, douchen, scheren en toilet. Hij zag de afbeeldingen, wist dat hij ze aan kon wijzen, maar niet waarvoor. Radeloos was hij. In het ziekenhuis konden ze niets meer voor hem doen.
Hier leven gekken
Hij moet naar een verpleeghuis om te revalideren. De familie komt hem ophalen om hem naar het huis te vervoeren. Hij is in de war en begrijpt het niet, denkt dat hij naar huis mag. In het verpleeghuis voelt hij zich doodongelukkig en prent zich in, ‘ik moet hier weg en wel zo snel mogelijk’. ‘Hier leven gekken, hier hoor ik niet’. Huilen als er bezoek komt, vaak zijn jas aan, omdat hij naar huis wil. Huilen als het bezoek zonder hem vertrekt. Boos en machteloos, omdat hij zich opgesloten voelt en daar moet blijven. Na een aantal weken revalideren heeft hij zijn doel bereikt. Eindelijk naar huis, weg van waar hij zich ongelukkig voelt.
Moeizaam gevonden woorden
Hij is nu een aantal weken thuis en zit weer op zijn eigen stekkie bij zijn echtgenote. Uiterlijk lijkt hij nog op zichzelf. Hij blijft afhankelijk. Met aankleden, wassen en de gewone praktische handelingen die gedaan worden, zoals koffie roeren. Hij kan het niet meer zonder dat hem verteld wordt, wat hij moet doen. Zijn geheugen blijft weg, zijn begrip ook. Het ene moment zegt hij dat hij pijn heeft, het volgende moment is hij dat vergeten. Het ene moment, revalideren, wat is dat? Het volgende moment fel, ‘daar ga ik niet meer heen, allemaal debielen daar’, in moeizaam gevonden woorden. Soms lijkt hij te beseffen wat er met hem aan de hand is, het volgende moment is hij dat weer kwijt. Zwaar te zien, de strijd die hij levert, aan bijna het einde van zijn leven.
Verboden Toegang
Het grasland ernaar toe wordt gemarkeerd door een bord ‘verboden toegang’. Dit wekt nieuwsgierigheid. Verderop aan het water ligt een kleine kleurrijke woonboot. Het doet denken aan ver vervlogen tijden van de woonwagen van Pipo de Clown, maar dan op het water.
Gert
Een grote man type ‘ouwe hip’ komt aanlopen en stelt zich met een sierlijke buiging voor. Zijn naam is Gert. Hij verwelkomt zijn tijdelijke buren hartelijk en vraagt ze koffie te komen drinken, om kennis met elkaar te maken.
Verbonden
Het grasland naar de boot is drassig. Gert is buiten wat aan het rommelen. De boot en het grasland zijn door middel van houten vlonders met elkaar verbonden. Nogmaals een hartelijk welkom van hem. Aan de buitenkant van het woonvertrek hangen spreuken aan de wand die hem beroeren.
Sterretjes en vlinders
Aan de binnenkant van het woonvertrek, staat aan de rechterkant een houtkachel. Een zwartgeblakerde fluitketel en een al evenzo zwartgeblakerde pan staan op de kachel. De temperatuur in huis is aangenaam. Een kleine keuken, bestaande uit één keukenkast en een plank voor de nodige spullen. Aan de wand hangen klompen, het bestek is erin opgeborgen. Een houten tafel met daaraan twee oude degelijke eetkamerstoelen. Iets verderop in de woonruimte een bed met een oranje sprei er overheen. Aan het plafond overal papieren sterretjes en aan de wanden worden de sterretjes afgewisseld met vlinders. Als isolatiemateriaal voor de kieren van het woonvertrek is krantenpapier gebruikt. Een prikbord voor de post. De punaises en de kleuren van het papier komen met elkaar overeen. Het vertrek is klein en kleurrijk.
Leven met kleur
Gert vertelt dat hij 5 jaar wiskunde heeft gestudeerd en zijn studie heeft gestaakt. Hij heeft deze plek aan het water gevonden, vlakbij zijn geboorteplaats. Zijn woonboot is eigenhandig gemaakt door op een soort vlot zijn leefruimte te timmeren. Zijn trui is zelf gebreid. Het sprei wat op het bed ligt komt ook van eigen hand. Geen gas, elektra en stromend water en hij lijkt gelukkig. Hij vertelt over de wiskunde, zijn dromen, zijn God. Hij leeft zijn leven tussen zijn vele kleurrijke spullen en spreuken.
Zelfstandigheid
Als straatmuziekkant voorziet hij in het levensonderhoud. Hij heeft voor een zacht prijsje een accordeon van de veerman gekocht. Hij verplaatst zich op de fiets, waar hij alle afstanden mee aflegt. Het maakt voor hem niet uit, of het Amsterdam, of ergens in Frankrijk is. Zijn zelfstandigheid vindt hij belangrijk. Niet afhankelijk van wie dan ook. Soms vindt hij het moeilijk om te spelen, zijn de mensen niet aardig, hard.
Zingen van de ziel
Pratende de voort haalt hij zijn accordeon uit de koffer en begint te spelen en te zingen, vol overgave. Zijn grote handen gaan over de toetsen en kleine knoppen van de accordeon. Hij zingt droomland. Het zingen komt diep uit zijn ziel. In deze kleine warme kleurrijke ruimte lijkt het een gedroomd land. Ver van de ‘gewone’ wereld. Zijn bezoekers voelen ontroering. Een ontmoeting met een gastvrije man die zijn leven leeft.
Droomland
(foto’s Anja Fokker)